IPhoneGuru.pl

Autor: Tomek Wereta 05 stycznia 2010

Gra logiczna na podstawie superdynamicznych filmów z ulubionym przez cały świat archeologiem (wiem, że niektórzy się nie zgodzą, ale do mnie Lara Croft nigdy jakoś nie przemawiała). Nie brzmi jak najlepszy pomysł na marketingowy hit. Ale z drugiej strony… Nie takie rzeczy widzieliśmy. A w końcu w „Krucjacie…” Indiana Jones musiał wykazać się skacząc po literkach, a w innych częściach też musiał nieźle się nakombinować. Jak więc wyszło w praktyce?

Indiana Jones and the Lost Puzzles to gra logiczna dewelopera THQ. W trakcie gry Indy będzie musiał skakać po różnokolorowych głazach (przecież nie napiszę „kafelkach” – to świątynia w sercu amazońskiej dżungla, a nie łazienka w bloku na Ursynowie). Zbierzesz trzy takie same – dostajesz następne. I tak parę razy, aż awansujesz do następnego levelu. Oczywiście żeby nie było za łatwo towarzyszy nam limit czasu, pułapki, pająki i tego typu przyjemnostki.

Podobają mi się drobne szczegóły. Kiedy czas dobiega końca, na kapelusz zaczną spadać ci kawałki gruzu – fajny detal, przypominający co bardziej emocjonujące sceny z filmów. Z innych urozmaiceń mamy jeszcze węże ­­­- a każdy fan Indy’ego, że są to stworzenia, których nienawidzi najbardziej na świecie – no może poza nazistami. („Dlaczego to muszą być węże!”)

Ale zadbano również o warstwę – powiedzmy – fabularną. Kiedy wybierzemy główny tryb rozgrywki – Ruins of Adventure – poszczególnych planszom towarzyszyć będą określone okoliczności. A to wszędzie zaczną pojawiać się bambusowe pułapki, albo będziemy mieli do czynienia z prawdziwym wysypem syczących gadów…  Chodzi o to, abyśmy nie czuli się jakbyśmy rozwiązywali po prostu jeden labirynt za drugim. Puzzle dzięki temu osadzone są w jakimś kontekście rozwijającej się historii i mamy wrażenie jakbyśmy uczestniczyli w większej przygodzie Indy’ego.

I jeszcze jedna kwestia – nie sposób ustalić czy kolejność pojawiania się kafelków jest losowa czy dokładnie ustalona. Czy to w ogóle ważne – może czepiam się szczegółów, ale według mnie  – tak. Bo przy rekordowych wynikach nie wiemy, czy mamy po prostu szczęście w losowaniu, czy po prostu jesteśmy aż tak dobrzy, czy po prostu „ta plansza tak ma”!

Werdykt? Fajny pożeracz czasu. No i z Indianą wszystko jest lepsze!